Soms zag je op televisie of hoorde je in de verte dat iemand zijn kindje was verloren.
Dat is gewoon weg verschrikkelijk, het idee dat je je kind verliest op welke manier dan ook.
Het hoort gewoon niet, geen één ouder hoort dit mee te maken.
Maar als je het mij vraagt gebeurd het helaas veelste veel.

Zo ook is het ons als gezin overkomen.
We zijn zelfs niet één keer maar twee keer een kindje verloren.

Yasmin 28 weken 2018, Emily 34 weken 2020

Je wereld stort in

De eerste keer zit nog steeds vers in mijn geheugen, zoiets vergeet je natuurlijk nooit meer.
Onze wereld stortte in, vanaf het moment dat ik hoorde dat ons kindje niet meer leefde.

Vanaf het moment dat ik zwanger was en kreeg te horen dat we er een dochter bij kregen, kon mijn geluk niet op, maar ook voelde ik een gek onderbuik gevoel wat ik niet kan omschrijven.

Omdat ik de ziekte van Crohn heb, liep ik bij een gynaecoloog, standaard kreeg je bij elke afspraak een echo, altijd even fijn natuurlijk om naar je kindje te kunnen kijken.
Op elke echo die ik kreeg was nooit iets geks te zien.
Zelfs een paar dagen voor dat het hartje stopte met kloppen had ik ook nog een echo gehad, waar alles gewoon weer goed was!
Maar tot een paar dagen later, merkte ik dat ik haar niet meer echt gevoelt had,
of überhaupt had gevoelt.
Het zat me toch niet helemaal lekker en belde of ik langs mocht komen, ik mocht meteen komen.
Ik zei nog tegen me man ga jij maar gewoon lekker naar je werk, het zal vast niks zijn, ik bel je straks.
Ik weet nog dat ik op het ziekenhuis bed mocht gaan liggen omdat ze me aan de ctg wouden leggen,
ze kwam aan met een apparaatje en begon te zoeken naar het hartje maar het bleef stil, op dat moment wist ik diep van binnen dat het niet goed was.
Ze haalde even de gynaecoloog erbij, die zou even met een echo mee gaan kijken,
want baby's zitten soms lekker verstopt en laten de papa’s en mama’s wel eens schrikken zeiden ze nog zo.
Zodra het echo apparaat op me buik was, zag ik meteen op het beeldscherm een lief klein stil meisje liggen zonder een hartje die klopte.
De wereld zakte letterlijk onder mijn voeten vandaan, en vanaf dat moment was alles een waas.

Het ene moment krijg je net te horen dat je kindje niet meer leeft,
en het andere moment vertellen ze je dat je ook een uitvaart moet gaan regelen.
Daar ben je op dat moment natuurlijk helemaal niet mee bezig, het komt totaal niet binnen, mijn hoofd en lichaam waren leeg.
Van binnen was ik meteen een ander mens, een stukje van mij was weg genomen, het voelde niet meer compleet.
Ik belde mijn man, en kon alleen maar zeggen ze is er niet meer.
Weken lang heb ik echt in een waas geleefd en zijn sommige stukken in mijn hoofd gewoon kwijt.

En dat het ons zelfs twee keer is overkomen is gewoon weg verschrikkelijk!
Het is met geen pen te beschrijven.
Ze hebben beide een stukje van mij meegenomen, waardoor je niet helemaal meer de persoon bent die je was!

Maar dat betekend niet dat ik niet leven mag, juist wil ik vechten en ze trots maken op wat mama allemaal heeft bereikt en gaat bereiken!

Want waar ik ben daar zijn zij!

 

Yasmin 2018   Emily 2022